Eyvallah

Aşk, bazen bir kapı aralığında soluklanır; bazen de ardına kadar açılan bir eşikten savrulup gider. Kahraman Tazeoğlu’nun *Eyvallah*’ı, bu savrulmanın izlerini sürüyor. Geçmiş, unutulmak için değil, hatırlanmak için orada durur; tıpkı parmak uçlarında gezinen bir dokunuş gibi, silinmez. Yollar, aşkın izleriyle dolup taşarken, adımlar yorgun düşer. Oysa bazı gelişler, bir başlangıç sayılır; bazı gidişlerse, bilinen yollarda yürünemeyeceğinin itirafıdır. "Sen benim için neysen, ben de senin için o kapıyım," der gibi seslenir satırlar: açıldığında ardında yalnızca boşluk bırakacak, sonra da yüzüne çarpıp gideceğin bir eşik. Peki, bu aşk kayıp mı, yoksa hiç kapanmayacak bir yara mı? Tehlikeli bir yol mu, yoksa gidilmemesi gereken bir serüven mi? Tazeoğlu, şiirsel diliyle bu soruların peşine düşüyor; okurunu, duyguların labirentinde kaybolmaya çağırıyor. Her satır, bir iz bırakıyor; her iz, bir hatırayı.