Eyvallah 2

Trenin keskin düdüğüyle birlikte ayrılık gerçeği soğuk bir nefes gibi ensemde gezindi. Peronda duranlar, el sallayanlar, beni uğurlamayanlar... Hepsi bir anda bulanıklaştı gözümde. Çantam kucağımda, yalnızlık karşımdaki boş koltukta oturuyordu sanki. Filmlerdeki gibi son anda bir mucize olmazdı artık; senaryoda yazılmamıştı benim için o kurtarıcı an. Raylar üzerinde yavaşça kaymaya başlayan trenle birlikte, içimde büyüyen ağırlık göğsüme çöktü. Camdan dışarıya bakarken, vedalaşamadığım herkes için sessiz bir teşekkür bıraktım ardımda. Ayrılık, bazen böyle ansızın gelir işte; kapılar kapanır, yolculuk başlar ve geride kalanlar, sadece anılarda yaşar.