Eyüp

Donat Bayer’in *Eyüp* romanı, adeta bir iç hesaplaşmanın sessiz çığlığına dönüşüyor. Kırık dökük dizelerle örülü sayfalar, kaybın ağırlığını taşıyan bir yüreğin izlerini sürüyor. Ölenin ardından geride kalanlar; ağlayanlar, gülümseyenler, öfkelenenler... Hepsi bir anlığına durup bakıyor Eyüp’ün kalbine, ama kimse gerçekten görmüyor. Yazar, acının ortasında savrulan duyguları, çıplak bir samimiyetle kâğıda döküyor. Kısa ama yoğun bir yolculuk sunan bu metin, okuru kendi yalnızlığıyla baş başa bırakıyor. Sözcükler, bir yandan teselli ararken diğer yandan kederin derinliğini daha da belirginleştiriyor.