Eylülle Gelen

Geçmişin gölgesi insanın sırtına çöktüğünde, yürek nasıl da ağırlaşır. Oysa bir bakış açısı değişse, yıldızların binlerce yıldır gökyüzünü aydınlattığına, ırmakların durmaksızın denize kavuşmak için aktığına, güvercinlerin narin kanatlarıyla özgürlüğe kanat çırptığına şahit olsa... Belki o zaman, içindeki çaresizliğin sesini susturup, "hiçbir şey için geç değil" diyen umuda kulak verebilir. Bugünü istemek, geçmişle hesaplaşmak, yarına umutla bakmak... Hepsi bir kararlılık meselesi. İnsan, istediğinde neleri değiştirebileceğini unutuyor bazen. Oysa irade, bahçesinde açan çiçekler kadar gerçek, soluduğu hava kadar yakın. Fesleğenlerin, karanfillerin, ortancaların rengârenk hayalini kurduğu o huzurlu evde, geçmişin yükü olmadan nefes almak mümkün. Yeter ki istemeyi öğrensin, başarmak için adım atsın. Yaşama sıkı sıkı tutunmak, umuda koşulsuz sarılmak... Hepsi yüreğindeki iradenin gücüyle mümkün.