Eylül’de Aşk

Ömer’in gözlerinde saklı o eski sır, Cennet’in bakışlarıyla bir anda çözüldü yüreğindeki düğüm. Senin varlığın, yıllardır nefretle ördüğü duvarları taş taş yerle bir etti. Sessizce sızan bir zehir gibi yayıldın damarlarına, farkında bile olmadan. Oysa kalbi, terk edişlerin izleriyle dolu, yıkık bir harabeden farksızdı. Kaderi hep terk edilmekti sanki; eğer bir gün sen de gideceksen, uzak dur benden. Adımlarını sınırlarıma yaklaştırma. Her geçen gün biraz daha yaklaşıyor yüreğim sana, aklım ise isyan ediyor bu yakınlığa. Eğer beni bırakırsan, zaten paramparça olan kalbime bir de aklımı kaybederim. O zaman geriye ne ben kalırım ne de içimde sakladığım sen. Her şey silinir, ben de yok olurum. Küçük bir itiraf: "Bana iyi geldin. Hem de çok.