Eylül Vurgunu

Bazen ayrılık, ölüm kadar keskin bir sessizlikle gelir. 'Hani aramıza sadece son nefes girerdi?' diye sorarken bile yanıtını biliyorsun; ne sen öldün, ne de ben. Yine de aramızda görünmez bir duvar yükseldi. Zaman geçiyor, takvim yaprakları dökülüyor ama hasret aynı tazeliğiyle içimde soluklanıyor. Bazı günler unutuyorum seni, o günler hafifliyorum. Ama bugün değil. Bugün yine gözlerinin derinliğinde kayboluyorum, dudaklarımda yarım kalmış bir gülümsemenin acısıyla. Gülsem kanar, sussam hüzün büyür. Ne çok acıtıyorsun, ne çok acıyorum... İkimiz de biliyoruz aslında: Ben seni düşünürken, sen yalnızca kendini düşünüyorsun. Ve yarın, yine aynı döngüde bulacağım kendimi.