Eylûl

Sonbaharın solgun ışığında, doğa nasıl da pes edercesine boyun eğer kışa... Yapraklar, bir zamanlar coşkuyla sarıldıkları dallardan usulca koparken, rüzgârın acımasızlığına teslim olur. Yağmur, inatçı bir hüznün peşinde, her damlasında kaybolan umutları taşır. Her şey, yavaş yavaş çürümenin sessiz şarkısına kapılır; renkler solar, kokular kaybolur, yaşamın kendisi bile bir anıya dönüşür. İnsan da tıpkı bu tabiat gibi değil midir? Baharın gelişini özlemle beklerken, içindeki direniş gücünü yitirir. Umutlar tükenir, mücadele anlamını yitirir ve sonunda, her şeyin kaçınılmaz sonuna teslim olmanın ağırlığı altında ezilir. Eylül, işte bu çaresizliğin, bu bitmeyen hüznün ayıdır. Doğa nasıl kışa yenik düşerse, insan da kendi içindeki kışa yenik düşer. Her şey çürürken, geriye yalnızca sessizlik ve boşluk kalır.