Eylül Biraz

Gün batımının kızıllığına karışan anılar, zamanla yüzleşmenin ağırlığını taşıyor omuzlarda. Her gülüş, ardında bıraktığı hayallerle geri dönüp sessizce soruyor: Nereye kayboldu o umutlar? Akşamın gölgesi uzadıkça, yalnızlığın ince sızıları teni sarıyor. Şiir, yorgun ruhların dilidir belki de; beceriksizce yaşanmış bir ömrün izlerini taşır satırlarında. Susmak, bazen tek çıkış yolu gibi görünse de, sesler göğe asılıp bekliyor bir yanıt. Hayatın kırık dökük parçaları arasında, kaybolanların peşine düşmekten başka çare yok.