eyAHHH

Bu hayatta hep kenarları tercih etti Durul. Ekmeğin kabuğunu, çayın ilk yudumunu, kadehin dibinde kalan son damlayı... Ortası değil, uçları çekti onu. Çocukluğunun saf neşesiyle deliliğin sınırında gezinen ruh hali arasında savruldu durdu. Bir şehirde, aynı ritimle sallanan vapurların köpüklerini ayran sanan o masum günlerle, bilinmezliğin derin vadilerine dalan yalnızlığı arasında sıkışıp kaldı. Hayat, bazen bir çığlık kadar kısa, bazen de sessiz bir fısıltı kadar uzun sürdü onun için. Kimi zaman kopuk bir şarkı, kimi zaman da hiç bitmeyen bir bekleyiş gibi aktı zaman. "eyAHHH", bu savrulmanın, bu uçurumun ve arada kalan o ince çizginin hikâyesi.