Ey Ruhum Kendini Sürgün Et

Aşkın ve kaybın izinde yürüyenler bilir: Bazen en derin yaralar, en kutsal sandıklarımızı sorgulamamıza neden olur. Yusuf’un gömleği nasıl yırtıldıysa, inandıklarımız da zamanla paramparça olabilir. Oysa pişmanlık, kapıyı çarparak gitmekle değil, dönüşün mümkün olduğu bir yolu açık bırakmakla hafifler. Leyla’nın serabı gibi, umutlar da yaklaştıkça uzaklaşır; susuzluğa düşen Mecnun gibi, kendi içimizdeki çöllere sürükleniriz. Ama unutma: Susuz kalmak bir seçenektir, mecburiyet değil. Kendini sürgüne gönderirken bile, mataranı doldurmayı ihmal etme. Çünkü aşk, bazen en büyük yıkımın içinde yeşeren bir yeniden doğuştur.