Ey Ödünç Yaşam

Günler artık birbirine karışmış, saatler anlamını yitirmişken insanlığın peşine düşen yalnızlık daha da ağırlaşıyor. Şehirler, damarlarındaki kanı kurumuş bedenler gibi solgun; dünya, üzerindeki yükle boğulmanın eşiğinde. Belki de tek kurtuluş, zamanı unutabilmekte gizli. Güneşin bile fişinin çekildiği bu karanlıkta, her şey bir anlığına duruyor. Saatin tik takları, toprağın altında başka bir renge bürünen umutları fısıldıyor. Islak çimlerde yansıyan yüzler, hüzünle ıslanmış anılar gibi kaybolup gidiyor. Yaşam, ödünç alınmış bir nefes gibi; tutunduğumuz her şey, aslında geçici bir avuntu.