Ey İnsan!

2020 yılı, yarım kalan umutlarla, ertelenen sevinçlerle ve derin yaralarla arkamızda kaldı. Savaşların, felaketlerin, salgınların izlerini taşıyan insanlık, belki de en ağır sınavlarından birini daha verdi. Acılar, gözyaşları, ayrılıklar ve kayıplar... Bu zorlu günlerde yüreğimizden dökülen sözler, şiirlere, türkülere dönüştü. Belki de geleceğe bırakacağımız en anlamlı miras, bu sözlerdir. Bugünlerde mesafelerle sınanıyoruz. Oysa asıl uzaklık, gönüllerimizde açılan boşluktur. Onu kapatacak tek şey ise sevgidir. Kalemlerimizi elden bırakmadan, yüreklerimizi birbirimize yakın tutalım. 2020’nin acısını, ateşini, hüznünü geride bırakalım. Günler şifa bulsun, sözler şiire dönüşsün. Umutla, duayla, sevgiyle...