Ey Hayat

Yılmaz Odabaşı’nın *Ey Hayat*’ı, varoluşun derin sularında yüzen bir yürekten dökülen sözlerle örülü. Hayatın kendisine seslenen dizeler, bir yanıyla aydınlık bir dolunay gibi parlasa da, diğer yanıyla insanın içindeki boşluğu, yitip giden anları sorgular. Kırılgan bir benliğin, zaman karşısındaki çaresizliğini, umutla kararan ufkunu anlatır. Kısa ama yoğun sayfalarında, yaşamın acı tatlı gerçekleri, hüzünle karışık bir sızı olarak akar. Odabaşı’nın kaleminden dökülen her satır, insanın kendi içine dönük yolculuğunda bir ayna tutar; ne tamamen umutsuz, ne de körü körüne umutlu. Sadece, hayatın ta kendisiyle yüzleşen bir ruhun fısıldayışıdır bu.