Evvel Zamana Sen Masala

Bir an durup düşünmüş çocuk: "Bu topraklar beni neden bu kadar çekiyor acaba? Yoksa hayatın bana fısıldamak istediği bir şeyler mi var?" Tam o sırada, dallardaki bülbül konuşmaya başlamış. "Ey küçük insan, her şeyi hoş görmeyi öğren. Yoksa gelişimizle gidişimiz arasında geçen zaman, boşuna akıp gider. Benim anlattığım aşk hikâyesi belki annenin yüreğini acıtsa da, sen henüz çok gençsin. Aşkı tattığında ancak olgunlaşırsın. Şimdi dinlemen yeterli, anlaman değil. Cennet annenin ayakları altında olsa da, babanın duası senden eksik olmasın. Git ve bunu düşün." Bülbül kanat çırparak uzaklaşmış. Biz de masalın sonuna gelmişken, sahildeki kaplumbağa yumurtalarına göz kulak olalım. Kimimiz denizden çıkan şişeleri toplasın, kimimiz kâğıt parçalarını. Böylece yeni bir masal için tertemiz bir dünya hazırlayalım. Bu öykü, kimi masal kızlarına, kimi peri ya da prens olamayan delikanlılara, kimi de masalsız uyku tutmayan çocuklara armağan olsun.