Evvel

Zamanın henüz şekillenmediği, sözcüklerin dillere düşmediği o ilk andan önce, her şeyin başlangıcından da evvel bir yerlerdeydik. Ne gökyüzü yıldızlarla dolmuştu ne de toprak ayaklarımızın altında sertleşmişti. Ormanlar gölgelerini henüz düşürmemiş, böceklerin kanat çırpışı kalplere yankılanmamıştı. Irmaklar akmaya başlamadan, meşeler şarkılarını söylemeden, balıklar dişlerini geçirmeden önce vardık. Ateşin külü bile yokken, mercanlar deniz dibinde parlamadan, stepler rüzgârla dans etmeden önce. Kuşlar cama çarpmadan, yumurtalar kırılmadan, salyalar toprağa karışmadan önce. Taşların resimleri çizilmemiş, boynuzlar bükülmemiş, yosunlar nazlanmamışken. Basılmamış yollarda yürümeden, koparılmamış elmalardan önce. Gazozların köpüğü patlamadan, yaz sinemalarının ışıkları yanmadan, kirpikler ok olup fırlamadan önce. Gözler tuzak kurmadan, petrol denizlerde köpürmeden, motorlar gürültüyle çalmadan önce. İlk ses.