Evsiz Ülke Hikayeleri

80'lerin ortasında, cezaevi koğuşlarının sessizliğinde, Ahmet Tulgar'ın kalemi kâğıda dökülürdü. Gecenin karanlığında, ranzaların arasında, ufacık harflerle yazdığı hikâyeler, bir sır gibi saklanmaya çalışılırdı. Ancak her seferinde, aramalarda askerlerin eline geçer, bir daha geri dönmemek üzere kaybolurdu bu sayfalar. Yine de o, hafızasının derinliklerine gömdüğü satırları yeniden canlandırır, her defasında biraz daha farklı bir biçimde kâğıda aktarırdı. Ta ki sivil cezaevine geçene dek. Hikâyeler, nihayet son halini aldığında, bir kopyasını Murat Belge'ye gönderdi. Aldığı olumlu yanıt, cesaretini pekiştirdi. Tahliyesinden bir buçuk yıl sonra, 1989'un Şubat ayında, bu öyküler kitaplaştı. Yıllar boyunca, sanki o kitap artık sadece okurlarınmış gibi, arada bir karşılaştığı insanlar ona böyle bir eserinin olduğunu hatırlatır oldu. Hatta bir gün annesi, eski bir ziyaretinde, onu sakladığı yerden çıkarıp.