Evrengiz & İçerideki Havalar

Mamak’taki eski evlerine yıllar sonra döndüklerinde, babası her ayrıntıyı hatırlıyordu. Annesi ise, Behice Boran’ın komşuları olduğunu söyleyip gülümsemişti; o zamanlar adres verirken "Boran’ın evinin yanı" diye tarif ederlermiş her yeri. Şimdi geriye bakınca, geçmişin izleriyle dolu o sokaklar, sanki başka bir dünyaya açılan kapı gibiydi. Ev, dışarıdaki kaostan uzak, kendi kurallarının geçerli olduğu bir sığınaktı. Ayakkabılar kapıda çıkarıldığı gibi, sokakta taşınan tüm yükler de oracıkta bırakılırdı. İçeride her şey daha yumuşak, daha tanıdıktı; eşyalar bile insanın nefesini taşıyan birer parçaya dönüşürdü. Akşamları kapıdan içeri adım attığında, huzurun katman katman örüldüğünü hissedersin. Ev, dört duvar değil, bir yaşamın izlerini taşıyan canlı bir organizmadır. Yazar, bu özel mekânlara "evrengiz" adını veriyor – şehirlerin ruhunu anlamak için önce evlerin gizeminden geçmek gerektiğini söylüyor.