Evrene Değil Beynine Mesaj Gönder

Aşkın sınırlarında gezinen bir zihin, kaybolmanın değil, var olmanın acı tatlı izlerini sürüyor. O günlere dönüp bakınca, nasıl da sarıp sarmalamıştı her yanını; şimdi yokluğunda bile tenine sinmiş bir sıcaklık gibi duruyor. Göz göze gelmese, sesi duyulmasa, gülümsemesi silinse bile, içindeki o eriyik gümüş misali akışkan duygu, hâlâ orada – biraz buruk, biraz derin. Uzaklara gittiğinde, sessizliğinin ardında neyi sakladığını anlamaya çalışırken, kendi bencilliğinin erittiği aşkın izlerini mi sürüyorsun yoksa? Kanat çırptın, yoruldun, acıttın ama yükseldin; o hüzünlü arzunun tadına vardın, acının lezzetini öğrendin. Yeşil bir anka kuşuna dönüştün, bedenini eriyen bir kap gibi sundun ve onun verdiği her tadı içine sindirdin. Gizli köşelerde mutluluklar yeşerttin, rüyalarını onun dokunuşuyla taçlandırdın. Şimdi bu hayat ırmağında tutunduğun eli bırakmak, nasıl da imkansız geliyor. Suskun kaldın ve anladın.