Evrak-ı Perişan

Atila Ataman’ın *Evrak-ı Perişan*’ı, insanın kendisiyle kurduğu o bitimsiz mesafeyi didikleyen bir roman. Bilinç, varoluşun ağırlığını taşırken bir yandan da onu anlamlandırma çabasıyla didişir; ne tamamen kaybolabilir ne de eksiksiz kavrayabilir. İnsan, düşünen bir hayvan olarak, bu gerilimde sıkışıp kalır: bir yanında arzunun sonsuzluğu, diğerinde yok oluşun çekiciliği. Freud’un eros ve thanatos’u, aslında aynı kökten beslenen ikiz dürtülerdir belki de; Spinoza’nın conatus’u ise bu ikiliğin ötesinde, yaşamı sürdürme içgüdüsünün sessiz fısıltısı. Ama özbilinç, insanı hem özgür kılan hem de sonsuza dek yabancılaştıran bir lanet gibidir. Roman, bu kırılgan dengeyi, insanın içine gömüldüğü yalnızlığı ve o yalnızlığın içinde açtığı yaraları anlatıyor. Kendi varoluşunu temaşa ederken, bir türlü tamamlanamayan bir hikâyenin parçası olduğumuzu hatırlatıyor.