Evinde Misafir

Hüdayi Can’ın kaleminden çıkan bu ince ama derinlikli kitap, otuz yıla yayılan bir şiir yolculuğunu bir araya getiriyor. İlk mısralarını lise sıralarında okul dergilerinde paylaşan şair, zamanla yollara, geçip giden günlere ve belleğin kıvrımlarına yönelmiş. Bazı dizeler, geçen yüzyılın sonlarına uzanırken, çoğu 2000’lerin ilk on yılında yazılmış. Yollar, anne, gençlik ve geçmişin izleri, sayfalar arasında sessizce akıyor. Kitaptaki en eski şiir, 1989’da kaleme alınan "Hüve’l-Bâki" ile başlıyor. Son yılların ürünü olan dizeler ise daha çok 2018-2019’a ait; Mesnevi satırlarına düşülen notlar gibi, iç hesaplaşmalarla dolu. "Bu eller benim mi, bu ses?" diye sorarken, bedeni bir misafirhane gibi görüyor şair. İçine dönük, huzursuz bir bakışın izleri var her satırda: "Gözlerim içime dikilmiş, tırnaklarım etime mi batıyor?" Zamanın ağırlığı, tenin geçiciliği ve ruhun yorgunluğu, sayfalarda soluk alıyor. Küçük.