Evet Sevdim

İstasyona yaklaşan tren, demir tekerleklerinin çıkardığı gıcırtıyla yavaşlıyor. Peronda, görevli dışında kimsecikler yok. Pencereden sarkıp etrafa bakıyorum; bu durakta inen ya da binen var mı diye. İki zayıf adam, güçlükle bir tabutu indirmeye uğraşıyor. Çabaları yetmeyince, yardım umuduyla çevreye göz atıyorlar. İstasyon memuru, sabrı taşmış bir halde başını sallayıp yanlarına gidiyor. Birlikte, zorlanarak tabutu perondaki tahta sıralardan birine yerleştiriyorlar. Tren ağır ağır hareket ederken, içimde bir şeylerin beni harekete geçirdiğini hissediyorum. Ben bu trenin biletçisiyim. Yolcuların kayıtlarını tutmak, özellikle de son durakta inenleri –ölüler ve onların yakınlarını– not etmek benim görevim.