Eve Dönemeyen Adam

Soğuk rüzgârda açan bir çiçek gibi, hayata tutunmak zorunda. Her defasında koparılsa da, kurutulsa da yeniden yeşeriyor. Toprağın altındaki kökleri derinleşiyor, güçleniyor; bir daha asla sökülemeyecek kadar. Hastalık, yorgunluk, unutulma... Hiçbiri onu durduramıyor. Sabrı tükenmiş, beklemekten usanmış; artık sessizce patlamanın vakti geldi. Bir gün, binlerce tomurcukla geri dönecek. Bu kez yalnız değil, her biri kendi hikâyesini taşıyan yüzlerce çiçekle birlikte. Ve o an, rüzgâr bile onu kıramayacak.