Evde Kimse Yok (Hikayeler)

Güneşin pencerelere vurduğu o sakin öğleden sonra, Nuri eski bir dostunu ziyarete gider. Avni’lerin apartmanının önünde durup zile bastığında, yukarıdan tanıdık bir ses yükselir: "Evde kimse yok." Başını kaldırınca, Avni’nin babası Özdemir Amca’yı görür. Yüzünde buruk bir gülümseme, pencerenin ardında yalnızlığını gizlemeye çalışmaktadır. Nuri, içten bir sesle, "Ben geldim ya Özdemir Amca, başkası önemli mi?" der. Adamın gözlerinde bir anlık tereddüt, ardından kapının açılma sesi duyulur. Merdivenleri çıkarken, Özdemir Amca’nın sesi kısık ama içten: "Avni yokken kimse uğramaz da… Kusura bakma, öyle dedim." Nuri, elini omzuna koyup gülümser: "Boş verin, ben sizin için geldim." İçeri adım atarken, sessizliğin ardındaki yalnızlığın ne kadar ağır olduğunu bir kez daha hisseder.