Etamin

İlknur Şimşek’in kaleminden süzülen *Etamin*, durgun suların yüzeyinde açan bir nilüfer gibi sessiz ama derin. Her dizesi, zamanın akışına inat, yerinde saymanın sancısını ve gitmenin hüznünü taşıyor. "Bağlar mı bir ip, iki yalnızlığı?" sorusuyla başlayan yolculuk, İstanbul’un boğazından esen rüzgârla iç içe geçiyor; anılar, umutlar ve kaybolan çocukluk arasında salınıyor. Kitap, iki bölümden oluşuyor: Biri geçmişin izlerini süzerken, diğeri bugünün karmaşasında soluk alıyor. Şiirler, yazarın kendi seçkisiyle bir araya gelmiş; her satır, bir anıyı, bir duyguyu ya da toplumsal bir yankıyı usulca fısıldıyor. Ebru sanatının zarif dokunuşları kapakta hayat bulurken, iç sayfalar da özenli bir tasarımla okurunu kucaklıyor. *Etamin*, bekleyişin sonunda gelen bir armağan gibi: Yumuşak, ama içine işleyen. Hayallerin büyümediği bir dünyada, büyüyen benliğin izlerini sürüyor.