Et Yiyenler Birbirini Öldürsün

Güneşin ilk ışıklarıyla aydınlanan o sabah, her şey farklı görünüyordu. Yerde uzanan bedenim, sanki başkasına aitmiş gibi parlıyordu. Kardeşim sanıp sarıldım kendime, ellerim yüzümü kavradı. Son nefesimi verirken bile, tenimdeki renkler dans ediyordu. Üzerimdeki gömlek, o günkü kadar güzel görünmemişti hiç. Boynumdaki izler, tanıdık bir dokunuşun hatırasıydı. "Bak," demişti bir ses, "bu senin kardeşin. Hırsızlık yaptı." Parmaklarım boynumdaki ipi hissetti. Artık orada, o sessizlikte yatıyordum; saçlarım dağılmış, kollarım sorularla açık, yüzümde son bir bakış. Ölüm, kendi ellerimde gelmişti.