Esmerliğime Bakma

Toprağımızın her karışında bir acının izi var; kimimiz farkında, kimimiz değil. Yorgun düşen dizlerimizle gülümsemeye çalıştık kalabalığa karışırken, hüznün ağırlığı omuzlarımızı çökertti. Tenimizin kuraklığına inat, esmerliğimizle boyun eğdik zamanla. Ama direnç biriktirdik sessizce; aşkı yüreğimize kazıdıkça, eğik boynumuz yavaş yavaş doğrulacak. Bereketli topraklarımızda bir gün rüzgâr esecek, saçlarımızı savuracak ve her yer gül bahçesine dönecek. Bu satırlarda, bir uçurtmanın ipine tutunup ırmağın serinliğine kapılacak, uçsuz bucaksız denizlere açılmanın çağrısını duyacaksınız. Ortadoğu’nun bizden ne kadar uzak olmadığını, aşkın bize ne denli yakıştığını hissettiren bu sözler, yüreğinize dokunacak.