Esmerim-Lal

Bergüzar’ın hayatı, istemediği bir yola sapmak zorunda kaldığı gün değişti. Vicdanı itiraz ederken, aklı başka seçenek bırakmamıştı. Yalanların, oyunların ve sırların gölgesinde attığı her adım, aslında onu buz gibi bakışlı ama içi sevgi dolu bir adamın kollarına götürecekti. Alparslan ise yıllardır kapısını kimseye açmadığı kalbindeki kırgınlıkları, esmer bir kadının varlığıyla sarmalamayı hiç ummamıştı. Kader, onları bilinmezliklerle dolu bir patikada karşılaştırdığında, yan yana yürümeye, birbirlerini tanımaya ve sevmeye başladılar. Alparslan’ın dudaklarında gülümseme belirirken, Bergüzar ilk kez gerçek bir yuvanın sıcaklığını hissetti. Ne var ki aşkın yolu kolay değildi. Düşmanlar pusudayken, ya sevdanın köprüsünden geçip huzuru bulacak ya da o köprüden düşüp alevlerin içinde kaybolacaklardı. Çünkü sevda, kollarını açarak gelmez; biraz acıtır, biraz sınar, biraz da umut verir. Dayanabilene ise paha biçilmez bir ödül sunar.