Esmerim - Abre

Bergüzar’ın verdiği karar, hayatını paramparça etmişti. Gözyaşları, vicdan azabı ve pişmanlıkla dolu bir yolda yürüyordu artık. Dağınıklığın içinde kaybolmuş, yüreği öfkeyle yanıyordu. Oysa Alparslan, yaşadıklarının bir sınav olduğunu henüz bilmiyordu. Kırgınlıklarını, öfkelerini dile getirirken, aynı acıları bir gün kendisinin de çekeceğinden habersizdi. Hayat, onu da aynı noktaya sürükleyip, büyük sözlerin ne kadar boş olduğunu gösterene dek beklemeyecekti. Zamanla anlayacaklardı: deneyim, yıllarla değil, yaşananlarla kazanılır. Olgunlaşmak, dikenli yollarda yürümek demekti. Sevda, her zaman güllük gülistanlık değildi; asıl ustalık, dikenlerin arasında açan çiçekleri görebilmekti. Bu yolculukta yüreklerine batan her diken, onları biraz daha büyütecek, biraz daha güçlendirecekti. Acıyı paylaşmayı öğrendiklerinde, belki de hayatın en büyük dersini almış olacaklardı.