Eskiyazı

Eski yazının harfleri, birer birer fısıldıyor: "Bizi unutma, bizi kırıp dökme." Hangisi olduğunu seçmek zor; sessizlikleriyle eski alfabeye sığınmış, başka kapı çalmayacak kadar inatçı. Gecenin karanlığında toplanmış harfler, yalnızlıklarını paylaşırken bir şairin gül bahçesine girmesi hırsızlık sayılır. Oysa o, bu gizemli buluşmadan sadece kendi payına düşen kelimelerle ayrılmak ister. Kimisi elini, kimisi yüreğini kanatan sözcüklerle belki bir yolculuk alfabesi çıkar ortaya, belki de yokluktan doğan bir harf dizisi. Bu yolculukta kılavuz kim, kim gönüllü olur, kim bir kelimenin içinde kaybolup gider? Göç yolda düzelir derler ya, eski alfabeyi de yoklukta yazmak gerekir belki. Harfler kelimelerin yurduna doğru yola çıkar; kimisi evine varır, kimisi başkasının kelimesinde gurbete düşer. Kimisi ezelden beri kaybolmaya yazgılıdır, kimisi cümlesinden kopmuş bir zeytin tanesi gibi acıda kalakalır, öksüzleşir..