Eşkina`nın Gözleri

Çocukluğunun yaz aylarında, ailesiyle birlikte gittiği sahil kasabasında, babasının tuttuğu pansiyona adım atar atmaz ablası ve ağabeyi, valizleri boşaltmaya bile fırsat bulamadan denize koşardı. Babası her seferinde bu telaşlı kayboluşlardan endişelenir, annesinin yatıştırıcı sözleriyle rahatlardı. O ise, denize dalmak yerine, iskelede balık tutanları izlemeyi tercih ederdi. Oltanın ucunda çırpınan balıklar, ona mutluymuş gibi görünür, acı çekiyor olabilecekleri aklının ucundan bile geçmezdi. Şeffaf ağızlarını açıp kaparken sanki ona bir sır vermek ister, son nefeslerinde denizin derinliklerinden gelen gizemli fısıltıları kulağına fısıldayacaklarmış gibi gelir, onları kovadan alıp kulağına yaklaştırırdı. Yaşlılık ve emeklilik, çoğu kişinin hayalini süsleyen sahil kasabalarında balık avlamakla özdeşleşir. Nevzat Sazak'ın hikâyelerinde ise yaşlılık, toplumdan uzaklaşmanın en belirgin hali olarak karşımıza.