Es’kiler

Ezgi Şakar’ın *Es’kiler*’i, yalnızlığın çoğul hallerini anlatan, kırılgan ama derin bir yolculuk. Her sayfada başka bir "o"nun sesi yükselirken, anlatıcı kendi yalnızlığını bu parçalanmış bakış açılarında arıyor. Üçüncü tekil şahıs, bir karakterden ötekine savrulup dururken, aslında hep aynı boşluğu doldurmaya çalışan bir "ben" var. Kısa ama yoğun metin, sessiz çığlıkları ve unutulmuş anları kelimelere döküyor; okurunu, yalnızlığın yalnız olmadığı bir dünyaya davet ediyor. Seksen sayfada, insanın içindeki o bitmeyen "eski"nin peşine düşüyor.