Eski Zaman Eşkıyaları

Dağların gölgesinde, kaderin peşine düşmüş birkaç adam vardı. Boyunlarında taşıdıkları muskalar, ölüm fermanlarından farksızdı. Oremarlı Settar, sert bakışlarını ufka dikmiş, "Bu dağlar ya güneşin hükmüne girecek ya da kanımızla sulanacak" diye mırıldanıyordu. Maronısli Sadık, bilge bir edayla söze karışırken, "Dostluk, bu toprakların en nadide hazinesi; düşmanlık ise her köşede filizlenen zehirli bir ot" diyordu. Gewdanlı Qerdeş, yanındaki İsmail’e dönüp, "Sınırın ötesinde özgürlük var, bizi oraya Ehmedê Kokel götürecek" sözlerini fısıldıyordu. Omzunda mavzeri, dudaklarında türküleriyle yola koyulmuşlardı. Karşılarına çıkan ihanetler, iftiralar, açlık ve savaş, onları durduramazdı. Zaman eskidi, eşkıyalar da öyle. Ama hikâyeleri, dağların rüzgârıyla hâlâ uğulduyor.