Eski Güneşin Altında

Gece yarısı, bir mektup sessizliğin kucağına düşer gibi oldu. Yeva’nın sesi, "Gördünüz mü?" diye yankılandı zihninde. Aslında kimse görmemişti; ne başağının koparılışını, ne de umutların soluşunu. Satranç tahtasında taşlar hareketsizdi, her biri kendi rolünü oynar gibi duruyordu: şahlar, piyonlar, vezirler... Oysa gerçek, tahtanın ötesindeydi. Kadının yüzünde beliren belli belirsiz gülümseme, terk edileceğini sezmenin acısını taşıyordu. Sessizlik, annesinin susturduğu çocukluğuna, köklerine uzanan bir susuştu. Saçlarına sinen hüzün, toprağın susuzluğunu anımsatıyordu. Arkasını döndüğünde, gidişi çöl kumları kadar yalnız ve silikti. Kimse fark etmedi; belki de fark etmek istemedi.