Eski Bir Yaz Vakti İçin Mektuplar

Süleyman Unutmaz’ın satırlarında hakikat, bir tutamak olmaktan çok uzakta, belki de hiç var olmamış bir sözcük gibi durur. Ama yine de ona sarılırız; kelimelerin gücüyle hayata tutunur, kendimizi onarmaya çalışırız. Yazmak, bir anlamda sıfırdan başlamak gibidir onun için – Allah’la bir olup, yeniden doğarcasına. Hayallerin kırık parçaları arasında dolaşırken, onları gömecek bir mezar ararız belki de. Aşk, taşra, gençlik, edebiyat... Hepsi zamanın ve güzelliğin gölgesinde erir gider. Unutmaz’ın kaleminden dökülenler, yaşamla ölüm arasındaki o ince çizgide gezinen sözcüklerden ibaret. Her sayfada sonsuzluğa açılan bir kapı aralar, ama asla kapanmaz. Ruhları yalnızca edebiyatın dindirebileceği o okurlar için, kelimelerle örülmüş bir yolculuk sunar.