Esirler

Uykusuz gecelerin sessizliğinde, zihnini kemiren düşüncelerle boğuşan bir adamın iç hesaplaşmasıdır bu. Gözlerini kapadığında, ertesi günün getireceği yükler zihninde canlanır; tıpkı yakıcı güneşin göz kapaklarını delip geçmesi gibi. Yorgun beden, bir anlık olsun rahatlamak için çırpınır. Sayı sayar, boşluğa bakar, düşünmemeye çalışır. Bir an gevşer gibi olur, gevşer ama o anda zihnini kapatan bariyerler de çöker. Tıpkı delikten sızan su misali, kaygılar yeniden hücum eder. Kalbi hızlanır, uyanır. Asıl acımasız olan, bu işkencenin sonsuza dek süreceğini bilmektir. Gözlerinde beliren o uyku hali, ne çarpıntı barındırır ne de yarını. Sadece bedenin dinlenme umudu, zihnin ise sonsuz bir döngüye mahkûm oluşu...