Esirilikler

Plak dönüyor, mahur makamının hüzünlü nağmeleri odayı doldururken camın önünde senin hayalin beliriyor. Kitaplığın en tozlu köşesindeki o kitaptan acı bir kelime sızıyor sanki. Golyadkin, bilinmeyen bir yöne doğru yol alırken, birileri zafer naraları atıyor hâlâ. Oysa uzak bir ülkede yangınlar sönmüyor. Pencerenin önünden geçen kuşla birlikte beste değişiyor; dünya, keşfedilmiş şeyleri yeniden keşfedenlerle dönmeye devam ediyor. Zaman akıyor, tek gerçek bu. Sakin duruşumun altında gizlediğim kederi halının altına süpürdüm. Güneş batarken, önemsizliğim camdaki yansımamda belirginleşiyor. Yazıyorum; yazdıkça eksiliyor her şey. Gün tükeniyor, dünyanın ömründen bile bir şeyler eksiliyor sanki. Zamanı hep birlikte kısaltıyor, sonra affediyoruz onu.