Eşik

Gecenin sessizliğinde ayın solgun ışığı, unutulmak istenen anıları aydınlatır. Bir zamanlar içine düştüğümüz yanılgıların izleri, tıpkı tenimizdeki eski bir yara gibi kalır. Söylemekten vazgeçtiğimiz sözler, utançla dolu bir suskunluğa dönüşür. Kara kız, kaşlarının karasıyla içimizdeki yorgun masalları hatırlatır; acımasızca nasıl da yok edildiğini düşündürür. Bir öğle vakti, suyun kenarında, ağaç gölgesinin altında, geçmişin yükü omuzlarda ağırlaşır. Kara kız, vay kara kız... Sessiz çığlıklar, dudaklardan dökülmeden önce zihinde yankılanır. Bu dizeler, kaybolan anların peşinde, unutulmuş duyguların izinde bir yolculuğa çıkarır okuru.