Eşik

Aynanın içine çekilmek gibi bir şey bu: dışarıdan gelen herkes, kendi yüzüyle karşılaşsın istiyor anlatıcı. Pürüzsüz, kesintisiz bir yüzey olsun ki üzeri, yansıyanlar orada kendilerini görsün. Ama bu arzu, yalnızca bir başlangıç. İncecik sayfalar arasında kaybolurken, aslında ne kadar kırılgan olduğumuzu fark ediyoruz. Dışarıdan bakıldığında kusursuz görünen o ayna, içten içe çatlamış mı acaba? Altun’un kalemi, sessiz bir soruyla sarmalıyor okuru: Kendimizi tanımak için başkalarının gözünden bakmak yetiyor mu, yoksa o yansımanın ardında kaybolup gidiyor muyuz? Kısa ama yoğun bir yolculuk; her cümle, bir eşiği geçme isteğiyle dolu.