Ertuğrul Gazi

Ertuğrul Gazi’nin kılıcından önce yüreğindeki sarsılmaz inanç gelir. O, hayalini gerçekleştirme azmini hiç yitirmedi; bu kararlılıkla düşman karşısında dimdik durdu, zaferin kapısını araladı. Bir gün, atını şahlandırıp "Haydi aslan kardeşlerim, ileri!" diye haykırdığında, üç yiğit yola koyulmuştu bile. Önde Ertuğrul, yanında sadık silah arkadaşları Turgut Alp ve Hasan Alp, ormanın derinliklerine doğru ilerliyorlardı. Etraf öylesine sessizdi ki, ölümün nefesini hissedebiliyorlardı. Nice savaşın izini taşıyan yürekleri, her an tetikteydi. Ertuğrul birden durdu, elini kaldırdı. Gözleriyle değil, bütün varlığıyla çevreyi dinledi. Arkadaşları da onunla birlikte durdu; kulak kesildiler. O sırada bir ok, Ertuğrul’un yeleğinin yanından vınlayarak geçti. "Azrail bize göz kırptı alpler!" diye gülerek ölüme meydan okudu. Ardından sesini alçaltıp uyardı: "Gözünüzü dört açın! Yakınlarda Moğollar var." Sessizlik, tehlikenin habercisiydi artık.