Erol Güngör

Erol Güngör’ün hayatı, bir varoluş sorusuna dönüşmüş benim için. Onun gibi düşünemedim, onun gibi olamadım; ama onun erken gittiği yere doğru yürüdüğümü hissetmekten de kurtulamadım. Ölümünün üzerinden yıllar geçse de, zihnimde hep o yaşta, o duruşta kalakaldı. Belki de bu yüzden, üretmekten vazgeçemedim; çünkü onun omuzlarıma bıraktığı sorumluluğu taşımak, bir borç gibi içimde kaldı. Çalışmak, bir tür özür dileme gibiydi sanki. Onu unutmak mümkün mü? Her gün, her an, aklımdan çıkmayan bir gölge gibi peşimde. Belki de bu yüzden, şimdi kalemi elime almak zorunda hissettim kendimi. Çünkü biliyorum ki, otuz beş yaşında ansızın karşısına çıkan bir insana Mevlâ’nın söyleyeceği tek şey olmalı: "Hoş geldin, sevgili kul.