Ermiş

Kentinden ayrılmak üzereyken, yıllardır bağrında yaşattığı insanlara son sözlerini sunması istenir Ermiş’ten. Onun karşısına dikilenler, aşkın gizemini, evliliğin yükünü, suçun ağırlığını, ölümün sessizliğini ve güzelliğin kırılganlığını sorar bir bir. Verdiği yanıtlar, bir ömre sığan bilgelikle örülüdür; her biri, hoşgörünün ve sevginin izini taşır. Ermiş’in gözünde, ayakta dimdik duranla yere düşen, suçlu ile suçsuz, haklı ile haksız aynı toprağın çocuklarıdır. Onun sözleri, susuz kalanlara uzatılan bir tas serin su gibidir – hayatın çeşmesinden içilen her yudum, insanı yeniden doğurur. Geride bıraktığı her öğüt, bir yaşam felsefesinin tohumudur; filizlenmeyi bekleyen.