Erkek

İnsan, gerçeklikle yüzleşmek yerine hep bir adım ötesine kaçar. Şimdiki zaman, çıplak haliyle dayanılmaz gelir ona; bu yüzden umut denen sis perdesinin ardına sığınır. Yarınlar, bugünün yükünü hafifletecek bir vaat gibi görünürken, aslında hiçbir zaman gelmeyecek bir avuntu sunar. Oysa yarın dediğimiz şey, geldiğinde yine bugün olur – ama zihin, durup dinlenmeden ileriye atılır. Burada ve şu anda olanı görmek yerine, hayallerin peşinde koşar dururuz. Gerçekle aramıza mesafe koyar, varoluşun çıplaklığını örtbas etmek için sürekli bir beklenti içinde yaşarız. Bu kısır döngüden çıkmanın yolu ise ancak farkındalıkla mümkün olabilir. Yoga da bu arayışın kapısını aralar: şimdiyi olduğu gibi kabul etmek, umutların gölgesinden sıyrılmak. Çünkü hakikat, hep şu andadır – onu başka yerde aramak, sadece kendini aldatmaktır.