Erik Ağacı

İpek, karanlığın içinde tanımadığı bir adamın ellerini tutar; soğuk parmaklarını avuçlarında ısıtmaya çalışırken, sesi titrer. "Başını kaldır," der adam, "kirpiklerinde biriken yağmur damlalarını akıt ki yerine erik ağacının çiçekleri dolsun." Sezen Eren’in *Erik Ağacı*, bir çocuğun içine düştüğü sessiz fırtınaları anlatırken, yetişkinleri kendi davranışlarının ağırlığıyla yüzleştiriyor. Küçük bir söz, sıradan bir bakış, umursamadığımız bir tepki; bunların bir ömür boyu nasıl iz bırakabileceğini gösteriyor. Toplumsal duyarlılıkla örülü bu hikâye, belki de kendi hayatınızdan bir kesiti yansıtıyor. Acıyı, umudu ve yeniden yeşeren baharı aynı sayfalarda buluşturan bir roman.