Erik Ağacı

1938 sonbaharının kasvetli rüzgârları, Christine'in çocukluğunun geçtiği küçük Alman köyünü yavaş yavaş sarmaya başlamıştı. Tepelerden izlediği erik ağaçlarının gölgesinde, Isaac ile birlikte geçirdiği günler artık uzak bir anı gibiydi. Savaşın gölgesi her yeri kaplamış, bombaların uğultusu ve sirenlerin çığlığı kulaklarında çınlamaya başlamıştı. Ailesiyle birlikte sığınaklara koşarken, bir zamanlar yedikleri o tatlı erik reçelinin kokusu, masumiyetin ve umudun simgesi olarak kalmıştı içine. Isaac'ten ayrı düşmek, yüreğindeki yarayı her geçen gün daha da derinleştiriyordu. İnançları onları ayırmış olsa da, Christine'in kalbi hâlâ sevdiğinin yanındaydı. "Seni unutmayacağım," diye fısıldıyordu rüzgâra. Ellen Marie Wiseman, bu dokunaklı hikâyeyle okuyucularını geçmişin izlerinde bir yolculuğa çıkarıyor; savaşın acımasızlığına rağmen aşkın ve umudun gücünü anlatıyor.