Epigraf Aysel

Akşamlar Aysel için hep aynı renkte çalar; taş avlunun dört köşesine sinen o soluk ışık gibi, içine çeker insanı. Dışarıda durup bakmak yetmez, içeri girmek gerek. Çünkü hüzün, cam kenarına büzülmüş bir kedi kadar sessiz ve derindir. Kimine gözyaşı, kimine bir isim, kimine hiçlik verir; ama Aysel’e hep o loş kedinin mahmur bakışlarını hatırlatır. Yaşamak, bir güve gibi kanat çırpmak gibidir onun için – içi boş, hafif, geçicidir. Ölümse bir şairinki kadar sade: hüznü bir kapının arkasına asılacak, sonra ahşap gıcırtılar arasında kaybolup gidecektir. Artık ne sesi kalır, ne izi. Sadece akşamüstlerinin o bildik loşluğu, cam kenarına sinmiş bir kedinin bakışları gibi, usulca sönüp gider.