Enver

Enver Paşa, son yolculuğuna çıkarken Naciye Sultan’ın yüreğindeki fırtınayı bilmez miydi? Belki de "Gitme, içimde bir şeyler kopuyor" diyecek sesini duyar gibiydi, ama dönüşü olmayacak bir veda kaçınılmazdı. Türkistan’ın dondurucu dağlarında, diz boyu kara gömülü adımlar atarken, yalnızlığın soğuğu yüreğine işleyecekti. Vatanından, sevdiklerinden uzakta, idealleri uğruna verdiği mücadelede sonunun ne olacağını bilmeden ilerlerken, cebinde taşıdığı Kur’an ve vasiyetname, umutlarının son kırıntılarıydı. Son mektuplarında, karaağaçların gölgesine sığınmıştı sanki. Birinde, "Bu gece yıldızları sayarken koskoca bir karaağacın altında uyudum. Naciye, Kuruçeşme’deki sarayımızın bahçesindeki o ağacı hatırladım mı, sanırsın ki yanındayım" diye yazmıştı. Şehadetinden hemen önce ise, tarihe kazınacak satırlarla noktalamıştı sözlerini: "Allah’ın birliğine emanetim, yavrularımla birlikte ruhum. Karaağaca çakımla adını.