Enteresan ve Kırbaç

Hayatın kenarında durup seyretmek hiç bana göre olmadı. Her daim çırpındım, debelendim; tıpkı sudan çıkmış bir balık gibi. Yaptıklarımı unutmadım, üstelik sırtımda taşımaya devam ettim hepsini – en küçük kötülükler bile omuzlarımda birer yük oldu. Onları sırtımdan atacağıma, içimde bir ev kurdum adeta; temizlemeye çalıştım, kurtulmak yerine. Korkularım, utançlarım, hatalarımla yürümek zor gelse de, onları bırakmadım. Çünkü bu yükler, insan olmanın pusulası gibi beni yönlendiriyor hâlâ. Bazen aynaya bakıyorum, tersini görüyorum: çöplerim temizliğe dönüşsün diye. Ama ayna her yeri göstermez; gizlediği yerler var. İşte o karanlık köşeler, şimdilik benim sırrım. Zamanla belki onları da aydınlatırım, iyi olana bir yama gibi iliştirip aynamda görünür kılarım.