Entelektüel Yalnızlık

İçindeki ses, yıllardır bastırmaya çalıştığı o vahşi arzunun ta kendisiydi. Ne zaman dur diyecek olsa, o inatçı ve doyumsuz istek, vicdanının en saf köşelerini kemirmeye başlıyordu. Tanrı’nın buyrukları, ahlakın sınırları, toplumun kuralları… Hiçbiri onu dizginleyemiyordu. Açlık bastırdığında, önüne çıkan her engeli, kutsalı da dünyeviyi de, paramparça edip geçiyordu. Doyuma ulaştığında ise bir köşeye sinip, sessizce beklemeye koyuluyordu. Ta ki yeniden uyanana, yeniden azana kadar. Bu mücadele, ömür boyu sürecek bir kader gibiydi. Onunla aynı yatakta yatıyor, aynı sofraya oturuyor, en mahrem anlarında bile yanında oluyordu. Her adımında, her düşüncesinde, her duasında onunla birlikteydi. İçindeki bu akrep, ne yaparsa yapsın, nereye giderse gitsin, asla peşini bırakmıyordu.