Enro ve Ötesi

Abdülkadir Özkan’ın *Enro ve Ötesi*, doğu edebiyatının derinlikli geleneğinden beslenen, simgelerle örülü bir yolculuk sunuyor. Kitap, bazen bir iç hesaplaşma, bazen de yaşamın gizemli labirentlerinde kaybolmuş bir ses gibi karşımıza çıkıyor. Enro, yazarın kendi düşüncelerini, sorgulamalarını ve yalnızlığını yansıttığı bir ayna işlevi görüyor; tıpkı Oğuz Atay’ın *Tutunamayanlar*’ındaki Olric gibi, bir dert ortağı, bir muhatap. Metin boyunca Enro’ya yöneltilen sözler, zamanın acımasız akışına ve değişen dünyaya duyulan burukluğu dile getiriyor: "Artık sayfalar eskisi gibi kokmuyor, eskiden birlikte dinlediğimiz türküleri duymazdan geliyorum." Bu cümleler, bir yandan geçmişle hesaplaşırken, diğer yandan insanın kendi içindeki boşlukları doldurmaya çalıştığı bir arayışın izlerini taşıyor. Kısa, keskin ve düşündürücü satırlar, okuru adeta zihinsel bir şokla baş başa bırakıyor. Her bir söz, bir hap gibi.