Enheduanna

Enheduanna’nın parmakları, ıslak kilin üzerinde titrerken duraksadı. Yazdığı sözcükler, tabletin yüzeyine derin izler bırakmıştı; sanki duası, toprağa değil de kendi ruhuna kazınıyordu. Gözleri yaşlarla doldu, bulanıklaşan bakışlarıyla önünü zar zor seçebiliyordu. Kamış kalemi elinden kaydı, kil tablet sessizce yanına düştü. Derin bir nefes alıp sırtını dayadığı sedire yaslandı, gözlerini yumdu. Bir an için bedeninin ağırlığını unuttu; sanki ruhu, ince bir duman gibi yükselip havada süzülmeye başlamıştı. Aşağıya baktığında, kendini hâlâ orada, o sessiz odada otururken gördü – ama artık o değildi. Dışarıdan izleyen biri gibiydi şimdi.